Wielka Akademia Lagadyjska

W Wielkiej Akademii Lagadyjskiej Lemuel Gulliver zapoznał się z wynalazkiem pewnego profesora służącym do tworzenia wiedzy.

„Wiadomo, jak trudno przychodzi każdemu człowiekowi nauczyć się kunsztów i umiejętności, lecz dzięki jego wynalazkowi człowiek najbardziej nawet niewykształcony potrafi niewielkim kosztem i po lekkim ćwiczeniu ciała pisać książki filozoficzne, poetyczne, rozprawy o polityce, teologii i matematyce bez najmniejszej pomocy naturalnych zdolności lub nauk. Zaprowadził mnie do warsztatu, przy którym uczniowie stali ustawieni w szeregach.

Była to wielka rama, mająca dwadzieścia stóp kwadratowych; powierzchnia jej składała się z małych kawałków drzewa w kształcie kostki; niektóre z nich były większe od drugich, a wszystkie połączone ze sobą przez cienkie druty. Na powierzchni sześcianów przylepione były kawałki papieru, na których napisano wszystkie wyrazy języka krajowego w różnych odmianach, koniugacjach, deklinacjach, ale bez żadnego porządku. Profesor prosił mnie, ażebym uważał, bo chce machinę poruszyć. Na jego rozkaz uczeń ujął jedną z czterdziestu antab w ramie będących i obróciwszy je odmienił rozkład wyrazów. Rozkazał potem trzydziestu sześciu chłopcom, ażeby wiersze powoli czytali. Kiedy znajdowali ciąg kilku wyrazów mogących stanowić część zdania, dyktowali je czterem innym chłopcom, którzy to pisali. Ta operacja powtórzona została kilka razy, za każdym obróceniem sześcianki naokoło się obracały i wyrazy coraz inne zajmowały miejsca.

Sześć godzin dziennie pracowali uczniowie przy tej nauce; profesor pokazał mi wiele foliałów powstałych z ułamków zdań, obejmujących, jak zapewniał, skarb wszystkich kunsztów i umiejętności, które ułożyć i wydać zamyśla”.

Urządzenie wyglądało następująco:

swift

Dzięki postępom techniki można dziś owo zmyślne urządzenie zaprogramować, by generowało nie frazy czy zdania, lecz całe teksty naukowe, rozprawki i mini-eseje. Na razie tylko w języku angielskim, ale stanowi on przecież łacinę współczesnej nauki. Oto próbka możliwości owego zaprawdę cudownego wynalazku:

Marxism, the poststructural paradigm of expression and cultural discourse

G. Paul Werther

Department of Ontology, University of California, Berkeley

1. The textual paradigm of consensus and Lyotardist narrative

The primary theme of the works of Spelling is not theory, but neotheory. But the characteristic theme of Long’s[1] analysis of Lyotardist narrative is the role of the poet as reader.

If one examines the textual paradigm of consensus, one is faced with a choice: either accept cultural discourse or conclude that society, somewhat surprisingly, has intrinsic meaning. Lacan’s critique of subsemanticist cultural theory holds that reality is intrinsically elitist. It could be said that Sontag uses the term ‘the textual paradigm of consensus’ to denote the bridge between narrativity and society.

“Sexual identity is meaningless,” says Marx; however, according to Hamburger[2] , it is not so much sexual identity that is meaningless, but rather the rubicon, and eventually the absurdity, of sexual identity. The main theme of the works of Spelling is not theory, as Lyotard would have it, but pretheory. Thus, Bataille uses the term ‘cultural discourse’ to denote the role of the artist as observer.

The characteristic theme of la Fournier’s[3] essay on the textual paradigm of consensus is not, in fact, appropriation, but preappropriation. But the subject is interpolated into a subcapitalist paradigm of reality that includes sexuality as a paradox.

The main theme of the works of Spelling is the stasis, and therefore the dialectic, of cultural reality. Thus, the subject is contextualised into a textual paradigm of consensus that includes narrativity as a reality.

Lacan uses the term ‘pretextual narrative’ to denote the role of the reader as artist. It could be said that the primary theme of von Ludwig’s[4] critique of Lyotardist narrative is a mythopoetical paradox.

Any number of materialisms concerning the textual paradigm of consensus may be found. In a sense, the subject is interpolated into a Lyotardist narrative that includes truth as a whole.

2. Contexts of failure

In the works of Spelling, a predominant concept is the distinction between feminine and masculine. The premise of subdeconstructive nihilism suggests that class has significance. But the subject is contextualised into a Lyotardist narrative that includes reality as a reality.

“Sexuality is part of the genre of consciousness,” says Derrida. If cultural discourse holds, the works of Spelling are empowering. In a sense, a number of discourses concerning the economy of conceptualist society exist.

If one examines Lyotardist narrative, one is faced with a choice: either reject Foucaultist power relations or conclude that the purpose of the participant is significant form, given that cultural discourse is valid. Sartre promotes the use of Lyotardist narrative to challenge capitalism. Thus, the subject is interpolated into a neodialectic desublimation that includes narrativity as a totality.

“Class is a legal fiction,” says Baudrillard; however, according to Werther[5] , it is not so much class that is a legal fiction, but rather the stasis, and some would say the paradigm, of class. In La Dolce Vita, Fellini analyses the textual paradigm of consensus; in 8 1/2, although, he affirms Marxist class. It could be said that the characteristic theme of the works of Fellini is the role of the writer as poet.

Debord suggests the use of cultural discourse to attack and modify consciousness. Therefore, Cameron[6] holds that we have to choose between Lyotardist narrative and materialist socialism.

Lacan promotes the use of the subconstructive paradigm of expression to deconstruct hierarchy. However, Derrida’s essay on the textual paradigm of consensus states that society, perhaps ironically, has intrinsic meaning.

The figure/ground distinction depicted in Fellini’s Satyricon is also evident in 8 1/2, although in a more self-supporting sense. It could be said that the subject is contextualised into a Lyotardist narrative that includes narrativity as a whole.

If cultural discourse holds, the works of Fellini are modernistic. However, the main theme of Cameron’s[7] model of Lyotardist narrative is not desituationism, as cultural discourse suggests, but predesituationism.

Tilton[8] suggests that we have to choose between the subsemiotic paradigm of context and textual predialectic theory. Therefore, Lacan uses the term ‘cultural discourse’ to denote a cultural paradox.

3. The neocapitalist paradigm of expression and patriarchialist theory

In the works of Eco, a predominant concept is the concept of posttextual art. If patriarchialist theory holds, we have to choose between the textual paradigm of consensus and the semioticist paradigm of reality. Thus, the fatal flaw, and thus the dialectic, of patriarchialist theory intrinsic to Eco’s The Limits of Interpretation (Advances in Semiotics) emerges again in Foucault’s Pendulum.

Sontag uses the term ‘Baudrillardist hyperreality’ to denote not deconstruction, but neodeconstruction. In a sense, Abian[9] holds that we have to choose between patriarchialist theory and subdialectic capitalism.

Any number of modernisms concerning the textual paradigm of consensus may be discovered. Therefore, Sartre uses the term ‘patriarchialist theory’ to denote the meaninglessness, and some would say the economy, of deconstructivist class.

The premise of cultural discourse implies that sexuality is used to marginalize minorities. It could be said that many theories concerning a self-fulfilling reality exist.

1. Long, T. ed. (1989) The Dialectic of Consensus: Cultural discourse and the textual paradigm of consensus. Cambridge University Press

2. Hamburger, R. K. S. (1970) Cultural discourse in the works of Lynch. Loompanics

3. la Fournier, Y. ed. (1998) The Reality of Paradigm: The textual paradigm of consensus and cultural discourse. University of Georgia Press

4. von Ludwig, T. L. (1974) Cultural discourse, the materialist paradigm of discourse and Marxism. University of Oregon Press

5. Werther, W. ed. (1997) The Defining characteristic of Reality: The textual paradigm of consensus in the works of Fellini. Panic Button Books

6. Cameron, S. N. J. (1983) Cultural discourse and the textual paradigm of consensus. Yale University Press

7. Cameron, L. O. ed. (1979) The Discourse of Meaninglessness: Cultural discourse in the works of Eco. University of Massachusetts Press

8. Tilton, J. U. F. (1988) The textual paradigm of consensus and cultural discourse. Loompanics

9. Abian, D. T. ed. (1975) Deconstructing Lyotard: Marxism, cultural discourse and postcapitalist cultural theory. University of North Carolina Press.

A oto link do cudownej maszynki

W dalszej kolejności można by pomyśleć nad automatycznym rozsyłaniem płodów elektronicznego ducha do redakcji pism naukowych i poprawianiem ich tak, by zmaksymalizować współczynnik H.

Advertisements

4 myśli nt. „Wielka Akademia Lagadyjska

  1. Już się podobno zdarzyło, że czasopismo naukowe przyjęło fachowo wyglądający ale bezsensowny tekst wygenerowany takim programem. W pewnym sensie maszyna wymyślająca mądrości to przeciwieństwo biblioteki babel.

    Lubię

    • Alan Sokal napisał równie bezsensowny artykuł, który ukazał się w recenzowanym piśmie „Social Text”, co dało początek całej dyskusji na temat współczesnej humanistyki w wydaniu postmodernistycznym. Jest też jego książka Modne bzdury poświęcona temu zagadnieniu.

      Lubię

  2. Z tym, że Sokal i Bricmont sami popełnili też kilka nieuczciwości intelektualnych (patrz analizy Tuchańskiej). Kłopotliwe jest to, że symetryczne afery (czyli „modne bzdury” publikowane w czasopismach fizycznych) też się ostatnio zdarzają – patrz afera Bogdanoffów.

    Uczciwość naukowa kazałaby zapytać czy przyczyną jest humanistyka czy „punktoza akademicka” (i prowadzić eksperyment krzyżowy).

    Lubię

    • Nie chciałem powiedzieć, że bzdury piszą tylko humaniści, na pewno tak nie myślę. Choć Tuchańska mnie niezbyt przekonuje, uprawianie filozofii nauki bez pojęcia o nauce to marny pomysł.

      Lubię

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s